invoorzorg.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies.

Ondersteuning bij veranderingen in de langdurige zorg.

Masterclass Wijkgericht werken - Workshop schakelen met de buitenwereld

Gepubliceerd op: | Laatst gewijzigd op:

Vader woont alleen met zijn 18-jarige zoon. De jongen heeft een ernstige verstandelijke beperking. Volgens indicatie krijgt hij 20 tot 22 uur per week zorg en begeleiding. Thuis, want vader wil niet dat zijn zoon naar de dagbesteding gaat. Vader is een moeilijke man, die de regie rondom zijn zoon strak in handen houdt. Hij plaatst zichzelf centraal en wil dat zorgverleners naar zijn pijpen dansen. Dat levert conflicten op. Zodanig dat de zorgorganisatie besluit de dienstverlening te beëindigen. Vader is ook in conflict met de woningbouwvereniging en is bekend bij de wijkagent. Van een sociaal netwerk is geen sprake.

Met deze casus gaan de deelnemers aan de slag. Onder leiding van Anne-Marie Poorthuis creëren ze samen een mogelijkmakende omgeving. Met als voornaamste doel voeling krijgen met wat een mogelijkmakende omgeving eigenlijk is. Daarvoor zijn de deelnemers in 5 groepen ingedeeld, die ieder een positie in het lokale speelveld vertegenwoordigen:

  • Professionals als schakel en als team
  • De bewoner (vader en zoon uit de casus)
  • Toegankelijke diensten en voorzieningen
  • De wijk
  • De gezamenlijke opdracht wijkgericht werken

Inleven

Anne-Marie vraagt de deelnemers zich in te leven in hun positie en deze als uitgangspunt te nemen in de discussie. Dat blijkt nog knap lastig. Of zoals een van de deelnemers aan het eind opmerkt: ‘Je bent toch snel geneigd vanuit je dienstverlenersrol te reageren. We zijn gewend in bepaalde patronen en structuren te denken. Nu moeten we leren daarmee te stoppen. Dit is een goede manier!’

Rol als mantelzorger

Alle deelnemers zijn het erover eens dat vader het probleem is. Hij ontleent zijn identiteit aan zijn rol als mantelzorger. Het zou goed zijn als iemand hierover met hem in gesprek gaat. Vader houdt echter elke vorm van hulp af. Het is niet nodig, zegt hij. Hij wil dat er iemand bij zijn zoon is als hij naar de kerk gaat, boodschappen doet of andere uitstapjes maakt. Een van de aanwezigen vraagt zich af welk uitgangspunt in deze casus overheerst: de professionals zien de situatie als een probleem en vinden dat de zoon naar de dagbesteding hoort te gaan. Ervaren vader en zoon het echter ook zo? Een ander stelt de harde lijn voor: als iemand echt geen hulp wil, alles afwijst, laat het dan los. We moeten waken voor oververantwoordelijkheid. Weer een ander suggereert de pastoor of vrijwilligers van de kerk een prominente rol te geven. Ook dat wijst vader van de hand.

Schakels in de wijk

Dan vraagt Anne-Marie de deelnemers nog eens na te denken over de wijk. Daar wonen ongetwijfeld meer verstandelijk beperkten. Ze oppert de mogelijkheid een ontmoeting te organiseren tussen de verstandelijk beperkten in de wijk. Ook vader en zoon krijgen een uitnodiging: ‘Het zou leuk zijn als uw zoon ook kan komen’. Ze legt uit dat dit een moreel appèl op de vader doet. Bovendien staat het initiatief volledig los van elke vorm van zorg. Want het is duidelijk dat vader strijdt tegen het patroon van de zorg. Out of the box-denken doorbreekt dat patroon. Natuurlijk kan de professional wel de spil zijn, degene die achter de schermen de ontmoeting organiseert. Hij gaat daarvoor op zoek naar schakels in de wijk, zoals andere ouders van kinderen met een verstandelijke beperking. Van de zorgverlener vraagt dat het vermogen in een andere context te stappen. Ofwel gebruik te maken van de schakels die in elke wijk aanwezig zijn.

Verslag door Ingrid Brons.

Meer weten

Dossier(s)

In voor zorg! is een programma van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, en Vilans, Kenniscentrum voor langdurige zorg