invoorzorg.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies.

Ondersteuning bij veranderingen in de langdurige zorg.

Als een prins aan tafel in Beverwijk

Gepubliceerd op: | Laatst gewijzigd op:

“Samen koken en eten, dat is echt iets wat mensen bindt”, zegt Monica Mentink. Zij en kok Marcel Haitsma zijn op dit moment kartrekkers van Prins(es) aan tafel in Beverwijk, een initiatief van zorg- en welzijnsorganisaties in de regio. “We wilden verschillende doelgroepen en wijkbewoners bij elkaar brengen en dat is gelukt. Sinds mei vorig jaar koken vrijwilligers elke vrijdag voor de mensen uit de buurt. Zij vormen een hechte club en we hebben inmiddels veel trouwe bezoekers.”

Neem deze vrijdag in wijkcentrum Prinsenhof in Beverwijk. Buiten is het waterkoud, maar binnen is het behaaglijk warm. Aan een lange tafel zitten buurtbewoners samen smakelijk te eten: de verse broccolisoep is al op en nu krijgen ze de al even versbereide hutspot met worst en gebakken spekjes uitgeserveerd. “Hier hoef ik niet alleen te eten en het is altijd gezellig. Er wordt vers voor ons gekookt en voor het geld hoef je het niet te laten. Door samen te eten, ga je elkaar ook beter leren kennen”, vertelt Ans Fens. Naast haar zit Corrie Dekker instemmend te knikken. “Ik denk dat de meeste mensen die hier komen alleenstaand zijn. Het is heel fijn om dan samen te eten. Als je alleen bent, is het toch van ‘gauwgauw’, even iets klaar maken. Door samen te eten, geniet je er meer van.” Suzanne Tomdrock luistert en lacht. “Ik durfde eerst niet”, vertelt ze. “Ik deed altijd alles met mijn man en ben nu alleen. Twee buurtgenoten hebben mij toen overgehaald. Ik ben er nog blij om dat ik ben meegegaan.”

Spitsuur in de keuken

Intussen is het spitsuur in de keuken, waar Monica Mentink, coördinator vrijwilligerswerk bij De Linde, de hutspot op borden schept. Vandaag zijn er veel zieken en heeft ze alleen hulp van de 21-jarige Shanna, een mbo’er die hier stage loopt. Dat doet ze met plezier, vertelt ze. “Het is gezellig en ik leer mensen met verschillende achtergronden kennen. Dat ik leer koken, is ook fijn. Dat kon ik eerst niet”, lacht ze. Als de maaltijd ten einde loopt, wipt Ginie van Veelen binnen, een van de vrijwilligers in de keuken. Ze is naar de huisarts geweest, maar normaal is ze er op vrijdag altijd bij. “We beginnen de ochtend dan met samen bedenken wat we gaan koken en samen boodschappen doen. Ik ga zelf niet mee, want ik heb neuropathie en veel pijn in mijn benen. De winkel is te ver lopen voor mij”, vertelt ze. Ginie van Veelen is een cliënt van De Linde, een kleinschalige organisatie die mensen begeleidt met een licht verstandelijke beperking, vaak gecombineerd met psychiatrische problematiek. Monica Mentink begeleidde Ginie van Veelen langere tijd en polste haar voor Prins(es) aan tafel. Vanaf de start doet Ginie van Veelen mee en daar heeft ze geen spijt van. “Ik zou dit niet willen missen”, zegt ze oprecht. “Ik kom onder de mensen en we hebben een hele leuke groep vrijwilligers. De kok houdt van een geintje, net als ik. En als we het eten hebben uitgeserveerd, eten we samen met de vrijwilligers.” Er wordt lekker, gevarieerd en gezond gekookt, zegt ze. De ene keer krijgen bezoekers een voor- en een hoofdgerecht, de andere keer een hoofd- en een nagerecht. Van snert en Litouwse soep tot macaroni, spruitjes en lekkere toetjes.

Steuntje in de rug

Prins(es) aan tafel is het initiatief van Stichting Welzijn Beverwijk, SIG, Actief Talent, RIBW KAM en Stichting De Linde. Die partijen wilden meer samenwerken en in Beverwijk samen een pilot starten met een kookgroep. De bezoekers komen uit de buurt, of zijn cliënten van begeleid wonen. In de keuken staan vrijwilligers die een steuntje in de rug goed kunnen gebruiken, zoals mensen met chronische ziekten, mensen met een licht verstandelijke beperking en/of psychiatrische problemen, anderstaligen en stagiairs. Door samen boodschappen te doen, te koken en het eten uit serveren, doen ze weer mee aan de maatschappij, ontwikkelen ze vaardigheden en ontmoeten ze anderen. Voor bezoekers is het echt een ontmoetingsplaats. “Door al die mensen bij elkaar te brengen leren we elkaar accepteren zoals we zijn; we hebben hier al hele mooie discussies gehad over de vraag wanneer je normaal bent”, vertelt Monica Mentink.

Beroepskracht is nodig

Het aantal bezoekers varieert van zeventien tot twintig en er zijn op dit moment zeven vrijwilligers. “Dit is nu een hechte groep. Maar het is goed om te beseffen dat vrijwilligers in een project als dit het vaak niet gewend zijn om te werken. Zij kunnen het bijvoorbeeld lastig vinden om op tijd te komen. Of ze vinden het moeilijk om in een groep te werken. Voor iemand die autistisch is, kan het bijvoorbeeld te druk zijn. Er haakt dus wel eens iemand af, maar er komen ook nieuwe vrijwilligers bij. Het vinden van vrijwilligers is niet zo moeilijk, het vasthouden ervan wel. In die zin is het een kwetsbaar project. Het aansturen van vrijwilligers is echt heel belangrijk, daar heb je een professionele kracht voor nodig. Iemand die de verschillende doelgroepen kent en daar goed mee om kan gaan. Je moet de vrijwilligers immers ook een veilige omgeving kunnen bieden”, benadrukt Monica Mentink. Zij werkt zelf als vrijwilliger bij Prins(es) aan tafel, naast een beroepskracht van de Stichting Welzijnswerk Beverwijk. De SWB zorgt ook voor de ruimte in het wijkcentrum. De partijen die in de aanloop naar de pilot met elkaar optrokken, zien elkaar nu alleen in een overleg om te horen hoe het gaat. “Dat is heel nuttig, want al die partijen hebben weer hun eigen projecten waarin ze ervaringen opdoen en wisselen die nu uit. Daar leren we van en we leren elkaar beter kennen.” Wat de meetbare effecten van Prins(es) aan tafel zijn, durft Monica Mentink niet te zeggen. “Tja, hoe meet je die effecten? Ik weet wat ik zie: trouwe bezoekers en een hechte groep vrijwilligers. Mensen die het samen leuk hebben en iets voor anderen kunnen betekenen. Wat mij betreft is Prins(es) aan tafel geslaagd.”

Meer weten

Dossier(s)

Tags

In voor zorg-deelnemer

In voor zorg! is een programma van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, en Vilans, Kenniscentrum voor langdurige zorg