invoorzorg.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies.

Ondersteuning bij veranderingen in de langdurige zorg.

Dossier Schuilenburg: Medewerkers van zelfstandig naar zelfsturend

Gepubliceerd op: | Laatst gewijzigd op:

Allemaal verhuizen naar één nieuwe locatie is één ding, maar als medewerkers uit 2 organisaties ook één team worden is 2. Zeker als het ook nog de bedoeling is dat de medewerkers op de verschillende afdelingen van Schuilenburg binnen 2 jaar zelfsturend worden. 

‘De opdracht die we hebben gekregen is helder’, zegt projectleider Evelien Klunder, ‘maar een compleet beeld van hoe dit precies gaat uitpakken hebben we natuurlijk 4 weken na de opening van deze nieuwe locatie nog niet. Wel zien we verschillen tussen de teams van de beide organisaties die hier bij elkaar zijn gekomen, vanuit De Parabool en Zorggroep Raalte dus. De Parabool werkte bijvoorbeeld al met resultaatverantwoordelijke eenheden. En binnen Zorggroep Raalte zag je ook al mensen die heel zelfstandig werken, maar zelfstandig is nog niet hetzelfde als zelfsturend. Zelfstandig zijn betekent zelf een probleem kunnen oplossen. Zelfsturend zit meer in de stappen daarvoor: proactief regelen hoe je de zorg voor de bewoners wilt, op basis van een gezamenlijke visie. Daar ligt nu de uitdaging. Gaan we dat halen in 2 jaar tijd met veel wet- en regelgeving en met minder geld dan we gewend waren? We gaan het zien, maar die 2 jaar gaan we zeker nodig hebben.’

De zoektocht

Ook coachend manager Susan Rijks zegt de ideale vorm nog niet te kennen. ‘Dat is de zoektocht die we nu met elkaar gaan afleggen en waarop de ondersteunende diensten nog moeten worden ingericht’, zegt ze. ‘Per team hebben we hebben we medewerkers die aanspreekpunt P&O fungeren voor werving en selectie. De teams gaan overleggen met P&O in plaats van dat ik dat met ze doe. Ook het proces van ziekteverzuim zullen we onder de loep moeten nemen. We gaan kijken of ook deze taak volledig bij de teams neergelegd kan worden.’

Hetzelfde geldt voor de cijfers die vanuit de ondersteunende diensten moeten komen om in kaart te brengen hoe die teams er financieel voorstaan. ‘Het zou mooi zijn als die cijfers meer bij de teams zelf gaan komen’, zegt Klunder. ‘Ook om plannen te bedenken die de boel weer vlot kunnen trekken als het niet zo goed gaat. Naarmate de teams er meer in slagen dit zelf te doen, wordt de manager meer overbodig.’

Van problemen oplossen naar zelf doen

Klunder en Rijks merken nu al dat de dingen op Schuilenburg anders gaan. Klunder is van huis uit clustermanager in De Parabool en Rijks is daar begonnen als senior teamleider. ‘Als teamleider woon je alle overleg binnen De Parabool bij, maar als coachend manager op Schuilenburg zijn alle standaard overleggen uit de agenda geschrapt’,  zegt Klunder. ‘We hebben tegen elkaar gezegd: laten we maar eens kijken wat er gebeurt als wij niet meer alles weten. We hebben nu hier in Schuilenburg genoeg te doen. De medewerkers die mee overgingen naar deze nieuwe vestiging, zaten natuurlijk vol vragen over hoe het hier zou gaan lopen. Daarmee hebben we ze geholpen. En bij de dagelijkse problemen die zich nu voordoen, helpen we ook, maar kijken we ook meteen naar de vraag hoe ze die in de toekomst zelf zouden kunnen oplossen. In het restaurant bijvoorbeeld was het al meteen heel druk, en maakten mensen heel lange dagen. Dit leidde tot de praktische oplossing een afwashulp aan te nemen. Maar tegelijkertijd hebben we onszelf ook de vraag gesteld: hebben we dit nu coachend geregeld? Kunnen we cliënten of vrijwilligers dingen laten doen? We moeten meer zoeken naar oplossingen die passen bij de visie van werken aan zelfsturende teams en dus voorkomen dat we de volgende keer ook weer vallen in de valkuil van direct het probleem oplossen.’

Tijd nemen en fouten maken

Toch is het vooralsnog helemaal niet erg om wél in die valkuil te vallen. ‘We hebben tegen elkaar gezegd dat we fouten mogen maken en dat we de ruimte moeten kunnen nemen om te leren’, zegt Rijks. ‘Die ruimte nemen we ook. En dat helpt om de cultuur tot stand te brengen die we hier uiteindelijk willen hebben. De weg daar naartoe begeleiden we door sessies te beleggen met de medewerkers. Maar we zien ook al dat ze bij elkaar binnen stappen met de opmerking dat ze bijvoorbeeld op een ochtend tijd overhebben en dus best even willen invallen op een andere afdeling. We hebben ook meteen gezegd dat de ruimte om dit te doen er is. Ga maar bij elkaar kijken.’

Ondertussen speelt Landstede Welzijn in Raalte een rol om vrijwilligers te werven en in de buurt te peilen welke behoeften daar bestaan. ‘Dat kan van alles zijn’, zegt Klunder. ‘Kinderpartijtjes organiseren hier in huis bijvoorbeeld, bewoners inschakelen voor huiswerkondersteuning, een kerstmarkt organiseren. Allemaal dingen waarmee we de buitenwereld naar binnen kunnen halen. De mensen uit de buurt zijn ook onze primaire vrijwilligers natuurlijk.’

Andere dingen ontstaan spontaan. De vraag van de gemeente bijvoorbeeld of ze in maart 2014 Schuilenburg kan gebruiken om er een stemlokaal in te richten. Ook iemand die op 5 december Sinterklaas wil spelen heeft zich al gemeld. ‘Het begint dus al te komen’, zegt Rijks. ‘En we doen er zelf veel aan om verbinding van alle medewerkers bij Schuilenburg tot stand te brengen. In plaats van iedereen een kerstpakket te geven bijvoorbeeld vanuit de organisatie waar ze vandaan komen, hebben we het idee opgevat om iedere medewerker en vrijwilliger bonnen te geven en hier een kerstmarkt te organiseren. Zo halen we meteen de lokale middenstand naar binnen.’

Dossier Schuilenburg

Deze interviews maken deel uit van een reeks interviews over Schuilenburg. Lees ook de andere interviews:

Meer weten

Tags

In voor zorg-deelnemer

In voor zorg! is een programma van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, en Vilans, Kenniscentrum voor langdurige zorg