invoorzorg.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies.

Ondersteuning bij veranderingen in de langdurige zorg.

Mevrouw Koning woont zelfstandig in Baron van Wassenaerpark

Gepubliceerd op: | Laatst gewijzigd op:

De kracht van de cliënt in de langdurige zorg (verhalenverteller) staat centraal in deze persoonlijke verhalenserie. Kars Hazelaar (bestuurder Opella) bezoekt mevrouw Koning die zelfstandig woont in Baron van Wassenaerpark in Bennekom. Vroeger een ziekenhuis- en verpleeghuisterrein en nu deels bebouwd met veel voorzieningen en parkachtig gelegen.

Mevrouw Koning (91): 'Ik heb het hier wel erg naar mijn zin, gezelligheid en goede zorg. In het restaurant hier werken goede mensen, heel gastvrij.' Hazelaar: 'Ook op zeer hoge leeftijd zélf het leven blijven invullen en geen slachtoffer van het leven zijn. Dat inspireert me en hopelijk niet alleen mij.' De cliënt centraal in de zorg, vanuit zijn of haar levensverhaal.

In voor zorg! ondersteunt organisaties in de langdurige zorg bij het versterken van zelfredzaamheid en kwaliteit van leven van cliënten en dit centraal te stellen in de organisatie van de zorg. De verschillende verhalen geven een beeld over de verscheidenheid van die zelfredzaamheid én hoe zorgorganisaties daar ruimte aan geven.

Mevrouw Koning woont zelfstandig in Baron van Wassenaerpark

Mevrouw Koning is, zoals ze zelf zegt, niet meer zo heel vlot ter been. Ook heeft ze al de nodige lichamelijke problemen gehad. 'Ik val vaak, ook vroeger al, ik weet niet hoe dat komt. Ik heb ook darm- en borstkanker gehad en heb het allemaal goed doorstaan.' Met haar rollator onderneemt ze veel, ook al kost dat moeite. 'Ik ben graag onder de mensen.'

mevrouw Koning in de woonkamer

Goede zorg

Mevrouw Koning heeft een lange geschiedenis in Bennekom, ze woont er al sinds 1946. 'Oorspronkelijk kom ik uit Rotterdam en daar had ik het enorm naar mijn zin. Via familie kreeg mijn man, Jan Koning de kans op een baan in Bennekom en die kans nam hij. Ik vond het maar niks. Er waren 20 winkels, waarvan 8 bakkers en 6 drogisterijen. Ik was volop leven gewend.'

Rotterdam

Mevrouw Koning was enig kind. Ze woonde met haar ouders in het centrum van Rotterdam. Ook op 14 mei 1940, ‘s middags om 13.00 uur. 'Ik was 16 jaar en was me natuurlijk wel bewust dat het oorlog was, maar ja, wat dat nu precies betekende, wist je als kind toen niet. We waren gewoon thuis en we hoorden in de verte het zware geluid van veel vliegtuigen. Ik weet nog steeds niet waarom, maar mijn vader voorvoelde het. ‘Kom op’, zei hij opeens: ‘we moeten weg.’ We renden het huis uit. Oma die naast ons woonde mee. We renden het centrum uit en toen vielen de bommen. Na het bombardement gingen we weer terug. Onze hele straat was verdwenen en veel mensen die we kenden waren dood. De doden lagen op de straat, ook tante Lena was dood. In Hillegersberg hadden we een klein houten huisje en daar trokken we in. Wat wonen betreft, was het natuurlijk niet veel. Het waren allemaal eilandjes met veel water erom heen en planken over het water. Op die planken stond dan een huisje, dat was de wc. Het ging zo het water in.'

Mijn man

'In de oorlog, 1941, ontmoette ik mijn man Jan. Ik ging dansen met een vriendin en daar was hij. Mijn moeder vond dat maar niks, maar mijn vader snapte het wel. Ik trouwde later met Jan. In Rotterdam ging ik naar de hbs en ging later werken in een chocoladefabriek. De Hongerwinter hebben we natuurlijk ook meegemaakt. Mijn vader had veel spaargeld en na de oorlog was dat allemaal op. Een brood kostte 100 gulden en de kinderen van de buren kwamen ook bij ons eten. Opeens was onze kat verdwenen, ik verdenk nog steeds de overburen. Mijn man werd ook nog opgepakt bij een razzia, hij droeg laarzen van het Nederlandse leger. Hij zat in Frankrijk en Duitsland, maar kwam gelukkig weer veilig thuis. We trouwden in 1944 en verhuisden naar Schiedam, u weet wel van de jenever.'

mevrouw Koning op haar balkon

Nooit een ander

'We kregen samen 5 kinderen. Mijn man overleed in 1991, hij was 73 jaar. Ik heb nooit een ander gewild. Het was een geweldige man'. Mevrouw Koning wijst op een foto van een charmante en vlot geklede man. 'We hadden een prachtig huwelijk, hij verwende me altijd.' Boven de foto hangt de foto van een jongere vrouw. 'Dat is Conny, onze dochter, zij overleed in 1988 aan kanker. Vreselijk, dat wens je echt niemand toe.'

Het beste in mijn leven

'Mijn huwelijk met Jan was het beste in mijn leven, geweldig. Maar als ik iets over kon doen zou ik niet naar Bennekom verhuizen. Ik ben toch eigenlijk altijd een stadsmens gebleven, hoewel ik nu niet meer terug zou willen. Ik voel me hier veilig. Ik woon hier nu al weer 4 jaar zelfstandig. Ik woonde voor die tijd in Beringen, een verzorgingshuis in Bennekom, daarnaast stonden aanleunwoningen. Mijn man en ik wilden wel graag naar de aanleunwoningen, ons huis werd veel te groot voor ons. Er was echter een wachtlijst, maar toen mochten we bij meneer Kunst komen, de directeur van Beringhem en in 3 dagen was het rond. Ik heb er fijn gewoond en heb nog in de cliëntenraad gezeten, maar het huis sloot in 2010 en werd verkocht aan de universiteit.

Nu woon ik hier. Ik vind het wel wat klein. Maar ik ben veel weg. Dat vind ik leuk. Koffie drinken met andere mensen of op pad voor activiteiten. Ik ben graag onder de mensen, ook al kost dat me moeite. De winkel die ze hadden beloofd hier in Bennekom, is er nog steeds niet. Ik snap dat niet, u wel? Ik heb het hier wel erg naar mijn zin, gezelligheid en goede zorg. In het restaurant hier werken goede mensen, heel gastvrij. Ben laatst nog in de koksschool geweest in Wageningen, erg leuk. Ik ben niet meer zo heel vlot ter been op mijn 91ste. Wat een levensverhaal hè, en schrijft u dat allemaal op? Nou, dat is mooi voor het nageslacht.'

Interview door: Kars Hazelaar, Bestuurder Opella

Kars Hazelaar


'Oud zijn is vaak moeilijk. In de verschillende fasen van het leven van mevrouw Koning, van bombardement, het jong overlijden van haar man en dochter of ongewild verhuizen, zie ik een vrouw die steeds de draad weer oppakt en andere mensen opzoekt. Ook op zeer hoge leeftijd zélf het leven blijven invullen en geen slachtoffer van het leven zijn. Ondanks dat het moeilijk lopen gaat en staat ze waar ze dat wil. Dat inspireert me en hopelijk niet alleen mij.'

Opella

Opella betekent ‘kleine dienst’. Zij is een zorgdienstverlener die al sinds 1889 actief is. De klant staat bij hen centraal. Wat Opella bijzonder maakt, is dat ze van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport toestemming hebben gekregen om overbodige regels te schappen. Ook hebben medewerkers door het nieuwe registratiesysteem Fundum nog maar maximaal 15 minuten tijd per dag aan administratief werk. Hierdoor is er meer tijd voor echte zorgverlening. Ook is Opella in 2014 gestart met het inzetten op zelfsturing binnen de teams intramuraal. Eerder heeft zij dit al ingevoerd binnen de thuiszorg-tak. Met de invoering van zelfsturing wil Opella onder andere de klanttevredenheid verder verhogen.

Het Baron van Wassenaerpark

Baron van Wassenaerpark is een nieuwbouwproject aan de zuidrand van de Veluwe in Bennekom. Zorg heeft een prominente plaats. Uitgangspunt daarbij is dat mensen zo zelfstanding mogelijk leven. Wie kan, woont in zijn eigen huis of appartement en krijgt daarbij de zorg en ondersteuning die nodig is. Deze zorg kan de bewoner via Opella regelen. Lees meer op de website Baronvanwassenaerpark.nl (externe link)

Meer weten over Opella

Maatschappelijk verantwoord project

De verhalenserie wordt verzorgd door Reëlle, een communicatiebedrijf waar alleen professionals met een beperking werken. Ervaringsdeskundigen die hun kennis graag delen. Reëlle gelooft in de kracht van mensen én verhalen. Kwetsbare mensen hebben iets te vertellen. Reëlle weet dat persoonlijke verhalen helpen de afstand tussen mensen te verkleinen en vooroordelen weg te nemen. Reëlle kan met de verhalenserie van In voor zorg! haar missie doorzetten om nog meer mensen met een beperking een kans te geven op de arbeidsmarkt. Maatschappelijk verantwoord.

Meer weten over Reëlle en dit project? Lees verder op de website van Reëlle (externe link)

Verhalenserie Krachtige Verhalen

Dit verhaal maakt deel uit van de verhalenserie Krachtige Verhalen. Lees ook de andere verhalen uit de serie:

  • Joop woont na een hersentumor in Lindendael.
    Joop Bennis (74) heeft een hersentumor gehad. Na de operatie zit hij in een rolstoel. Hij woont in verpleeghuis Lindendael in Hoorn. Openhartig vertelt hij over zijn leven en hoe het nu met hem gaat. ‘Dat ik in een rolstoel zit, vind ik ellendig. Maar ik heb het hier wel goed hoor. Ik voel me niet eenzaam.’
  • Sharon woont begeleid bij de Fatima Schreuder Groep.
    Kevin Boezelman (staffunctionaris facilitair beleid, exploitatie en inkoop bij Fatima Schreuder Groep) gaat op bezoek bij Sharon Verburgt (19 jaar). Zij woont begeleid bij de locatie Kemperbergerweg van de Fatima Schreuder Groep (Arnhem). Daar woont ze met nog 4 andere jongeren die begeleid worden op weg naar zelfstandigheid.

 

Dossier(s)

Tags

In voor zorg-deelnemer

In voor zorg! is een programma van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, en Vilans, Kenniscentrum voor langdurige zorg