invoorzorg.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies.

Ondersteuning bij veranderingen in de langdurige zorg.

Joop woont na een hersentumor in Lindendael

Gepubliceerd op: | Laatst gewijzigd op:

De kracht van de cliënt in de langdurige zorg (verhalenverteller) staat centraal in deze persoonlijke verhalenserie. Victor van Dijk (bestuurder Omring) ging in gesprek met Joop Bennis (74) in verpleeghuis Lindendael (Hoorn). ‘Ik heb ruim een uur onafgebroken mogen luisteren naar het verhaal van de heer Bennis. Dat is fijn om te doen. Het doet je realiseren in welke bevoorrechte positie je bent, als je gezond en mobiel bent.’

In voor zorg! ondersteunt organisaties in de langdurige zorg bij het versterken van zelfredzaamheid en kwaliteit van leven van cliënten en dit centraal te stellen in de organisatie van de zorg. De verschillende verhalen geven een beeld over de verscheidenheid van die zelfredzaamheid én hoe zorgorganisaties daar ruimte aan geven. 

Joop woont na een hersentumor in Lindendael

Joop Bennis (74) heeft een hersentumor gehad. Na de operatie zit hij in een rolstoel. Hij woont in verpleeghuis Lindendael in Hoorn. Openhartig vertelt hij over zijn leven en hoe het nu met hem gaat. ‘Dat ik in een rolstoel zit, vind ik ellendig. Maar ik heb het hier wel goed hoor. Ik voel me niet eenzaam.’

Aanpakker

‘Ik ben van vele markten thuis. Ja, echt. Ik heb op markten gestaan, ben kolenboer geweest en heb naar gas geboord. Het grootste deel van mijn werkzame leven heb ik in de bouw gewerkt. Aan de Noorderhaven in Julianadorp heb ik van begin tot eind het complex voor de gehandicapten meegebouwd. Ik was handig en pakte alles aan. Ik ben nooit werkloos geweest, ook niet in de jaren ‘80 toen de WW volliep. Mijn zoon is servicemonteur. Wat zijn ogen zien, maken zijn handen. We lijken op elkaar. Wij zijn niet zo van het papier. Ik ben geboren in 1940. In Zwaag, dat is nu ook Hoorn, toen een zelfstandig dorpje. Mijn vader was arbeider, timmerman. Hij wist ook van aanpakken.’

Joop Bennis in rolstoel

Altijd druk

‘Ik ben nu zo’n 5,5 jaar in Lindendael. Ik heb het hier eigenlijk wel goed hoor. Ik had een vriend, maar die is helaas een jaar of 3 geleden overleden. Nu heb ik geen echte vrienden meer. Maar ik kan het wel goed vinden met iedereen. Ik voel me niet eenzaam. Ik doe mee aan alle activiteiten. Muziek, zang, echt alles. Ik houd maar weinig tijd over. Ik ben altijd druk. Eens in de 14 dagen ga ik naar huis. Altijd op zondag. Daar zie ik mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. Mijn dochter komt hier ook op bezoek, zij werkt in de zorg. Ze neemt vaak tekeningen mee van de kleinkinderen. Mijn zoon heeft het veel te druk met zijn werk en sleutelen aan auto’s voor de cross. De andere bewoners hebben liever niet dat mijn kleinkinderen komen. Ze rennen dan natuurlijk door de gangen en dat is te druk voor veel mensen.

De zondag dat ik hier ben, ga ik naar de kerkdienst. Ik ben gelovig. Maar ik vloek ook wel eens in mezelf. Dan vind ik het vreselijk beroerd dat ik in een rolstoel zit en geen kant uit kan. Want ik vind het een ellende. Graag zou ik een scootmobiel willen. Ik heb laatst proef gereden in een driewieler en een vierwieler. Als ik er met mijn vrouw over begin, staat ze op en gaat ze naar huis. Ze wil niet dat ik er een krijg. Ook de zorg vindt het niet verantwoord.’

Aan tafel

‘Tijdens het eten zit ik aan tafel met een meneer die het moeilijk heeft. Hij heeft veel verdriet, omdat zijn vrouw is overleden. Hij zat aan een tafeltje waar nooit wat werd gezegd. Toen zei een medewerkster uit het restaurant tegen hem: 'U zit hier verkeerd.' Nu zit hij bij mij. Als hij echt verdriet heeft, houd ik me stil. En als het weer een beetje gaat, begin ik te babbelen. Zo help ik hem. Ik mag die meneer bij zijn voornaam noemen. Maar ik vind dat moeilijk en vergis me vaak. Hij had een hoge functie in een groot bedrijf en ik ben maar een gewone man. Hij zegt vaak dat ik rijk ben, omdat ik mijn vrouw nog heb, en dat hij nu arm is. Ik krijg tranen in mijn ogen als ik hierover praat en zie dat ik belangrijk ben voor hem.’

Uit vissen

‘Ik wil binnenkort weer een keer vissen. Ik heb al een chauffeur geregeld. Dan gaan we met een paar mensen met de Lindendael-bus naar De Goorn. Je moet natuurlijk wel een hengel hebben. En dan zitten we op een rijtje aan de waterkant, lachen. Die mensen in De Goorn zijn heel gastvrij. De koffie staat altijd klaar en na het vissen kun je ook in de bloemenkas kijken.’

Joop Bennis

Aandacht

‘Ik had al eerder iets aan mijn hersenen gehad en toen kreeg ik een grote hersentumor. Die is weggenomen en ik belandde toen in een rolstoel. De zusters zijn heel lief. Zij praten met me en ze hebben aandacht voor me. Ze vertellen me over hun vakantie en van alles en nog wat. Ik ben ook nieuwsgierig. Er zijn er ook een paar die dat wat minder hebben. Waar ik een hekel aan heb, is als ze haast hebben en dat ik steeds maar moet opschieten. Ik doe al zoveel mogelijk zelf. Ik ben sinds de operatie ook emotioneler geworden. Ik heb zo’n happertje waarmee ik veel kan pakken. Daarmee kan ik mezelf aardig redden. Ook al kost het wel eens moeite. Laatst wilde ik graag naar bed en zat al helemaal klaar. Toen moest ik wachten, omdat ze gezamenlijk aan het koffie drinken waren. Dan zit je daar maar; ja, dan word ik even opstandig. Gelukkig komt dat niet vaak voor.’

Het gesprek loopt op zijn einde. In de vensterbank staat een zonnetje op een steeltje in een potje. Het beweegt heen en weer. Met een glimlach zegt Joop: ‘Kijk, de zon schijnt in de vensterbank.’

Interview door: Victor van Dijk, bestuurder Omring

Verhalenserie Krachtige verhalen

Dit verhaal maakt deel uit van de verhalenserie Krachtige verhalen. Lees ook de andere verhalen uit de serie:

  • Sharon woont begeleid bij de Fatima Schreuder Groep Sharon Verburgt (19) heeft een leer- en ontwikkelingsachterstand. Zij woont begeleid bij de Fatima Schreuder Groep. In de toekomst hoopt Sharon op zichzelf te kunnen gaan wonen. De Fatima Schreuder groep begeleidt haar daarin.

Dossier(s)

Tags

In voor zorg-deelnemer

In voor zorg! is een programma van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, en Vilans, Kenniscentrum voor langdurige zorg