invoorzorg.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies.

Ondersteuning bij veranderingen in de langdurige zorg.

Hotel met bijzondere vaste gasten in Woldendorp

Gepubliceerd op: | Laatst gewijzigd op:

De Eemsdelta en het Hoge Land zijn gebieden in Nederland die te kampen hebben met wegtrekkende jongeren en krimp van de bevolking. Het Woon- en Leefbaarheidsplan (WLP) Eemsdelta van 35 partijen moet bijdragen aan de leefbaarheid in deze regio. Het In voor zorg-traject van de DEAL-BMW gemeenten (Delfzijl, Appingedam, Eemsmond, Loppersum en Bedum, De Marne en Winsum) is gericht op samenwerking binnen de regio om samen de transitie vorm te geven. In de notitie ‘Welzijn, burgerparticipatie en sociale cohesie in DEAL-BMW gemeenten’ (pdf) uit 2014 zijn veel initiatieven van professionals en diverse burgerinitiatieven opgehaald. Uit deze grote verscheidenheid zijn een vijftal ‘parels’ gekozen die mooie resultaten laten zien. In Woldendorp bieden een hotel en een supermarkt plaats aan 16 cliënten in dagbesteding.

Een hotel en een supermarkt in Woldendorp, een dorp met nog geen 1000 inwoners, kan dat? Wie bedenkt dat het huis ernaast al te koop stond toen het hotel in 2005 door de huidige eigenaren werd overgenomen, en dat in dezelfde straat meerdere huizen te koop staan, vraagt het zich onwillekeurig even af. Woldendorp heeft geen heel grote aantrekkingskracht. Maar het Wilhelminahotel is sinds de komst van die nieuwe eigenaren geen gewoon hotel meer. En de Troefmarkt, die om de hoek ligt en die van dezelfde eigenaren is, is geen gewone supermarkt. Beide zijn het initiatief van Pauline en Jaap Bouma en zijn opgezet als dagbestedingsactiviteiten voor mensen met een verstandelijke beperking of een vorm van autisme.

Pauline en Jaap woonden allebei in Arnhem en werkten beiden in managementfuncties in de zorg toen ze tot een onontkoombare conclusie kwamen: we zijn in ons huidige werk te ver af komen te staan van de mensen voor wie we ooit de zorg in gingen. ‘We misten het echte leuke werk’, zegt Pauline. ‘Onze droom was iets voor onszelf te beginnen. Een camping, een logeerhuis, wat dan ook, als het maar een basis bood voor maatschappelijke integratie voor mensen met een verstandelijke beperking en/of een vorm van autisme, en voor goede zorg voor hen.’

Maatschappelijk functioneren

Pauline en Jaap gingen op zoek en omdat ze niet snel vonden wat ze zochten, werd de kring om Arnhem allengs groter. Na een zoektocht in Friesland en Drenthe vonden ze in de Groningse gemeente Woldendorp het 'hotel Wilhelmina' (externe link), dat al een aantal jaren in de verkoop stond maar nog steeds als gewoon hotel dienst deed. ‘Heel geschikt als logeerhuis en voor dagbestedingsactiviteiten’, zegt Pauline. Ze kochten het, haalden beiden hun diploma sociale hygiëne en gingen aan de slag. ‘De banken vonden het maar wat’, vertelt ze verder, ‘het ging niet zo goed met de horeca toen. We moesten steeds uitleggen dat het ons primair te doen was om dagbesteding waarin de doelgroep maatschappelijk kon functioneren met uit hun PGB gefinancierde begeleiding.’ Binnen een jaar hadden Pauline en Jaap 7 mensen in de dagbesteding, en hadden ze ook een logeergroep opgezet.  

Een nieuwe supermarkt

Pauline vertelt: ‘In 2006 was de plaatselijke supermarkt failliet gegaan. Dus in de loop van de daaropvolgende jaren kregen we steeds vaker de vraag of wij geen winkeltje konden opzetten met onze cliënten in de bediening.' Geld om een pand te kopen had het echtpaar niet. Maar gelukkig was daar de Stichting DBF die de leefbaarheid in de Groningse dorpen wilde bevorderen, door er panden  te kopen, die op te knappen en ze vervolgens als huurobject beschikbaar te stellen voor partijen die er een sociale functie voor het dorp in willen onderbrengen. ‘Toch nog steeds een risico voor ons’, zegt Pauline, ‘want de marges in het supermarktwezen zijn laag en tegen de prijzen van Lidl en Aldi in Delfzijl kunnen wij echt niet op. Toch hebben we de investering voor de inventaris van een volledige supermarkt gedaan en zijn we sinds februari 2011 in bedrijf met onze 'Bouma’s Troef' (externe link). De Troef staat voor Troefmarkt, maar ook voor de Troef, onze medewerkers in de dagbesteding. Zij zorgen dat er een supermarkt kan bestaan. Zonder hen is dit onmogelijk in zo’n klein dorp.’

Sociale functie

Pauline vertelt: ‘Inmiddels hebben we veel vaste klanten. En onze cliënten bezorgen ook boodschappen thuis als mensen dat willen. We verdienen niet op de supermarkt, maar wij zijn primair zorgverleners. Voor de extra dagbesteding die uit de winkel is ontstaan, hebben we vanzelfsprekend ook extra begeleiding ingekocht. We willen daar dezelfde kwaliteit kunnen bieden als in het hotel. Die begeleiding is soms bijna één-op-één, daarmee onderscheiden we ons echt in dit segment.’

Inmiddels hebben Pauline en Jaap 16 cliënten in de dagbesteding. ‘Daarmee hebben we het druk genoeg’, zegt Pauline. ‘Je moet per persoon bedenken wat goed is voor iemand en wat hij nodig heeft. Ze hebben vooral waardering nodig. Als ze achter de kassa zitten in de supermarkt, zie je ze groeien, dat is een prachtige plek in de maatschappij voor ze. Het is echt maatschappelijk geïntegreerde dagbesteding. Ze hebben het gevoel: ik ga naar mijn werk. Maar we besteden ook veel aandacht aan ontspanning en educatie. Dat laatste gebeurt in veel andere dagbestedingscentra niet.  

Voor de ontspanning gaan we met de een naar de bibliotheek, terwijl de ander liever wil knutselen. En in het werk heeft ook ieder zijn eigen functieomschrijving. Hiervoor maken we voor iedere dag een planbord, zowel voor het hotel als voor de supermarkt. In het hotel wordt gekookt, ook snert en bruinebonensoep voor in de winkel. We regelen er de gezamenlijke lunch, we voeren de dieren. Door de sociale functie die we in het dorp hebben, bieden wij een belangrijke bijdrage aan de participatiesamenleving, waarin mensen langer thuis moeten blijven wonen.’

Toekomst

De meeste cliënten wonen in een woonvorm en vallen onder de Wet langdurige zorg. Enkelen wonen nog bij hun ouders. ‘Sommigen moeten bij de gemeenten door de mallemolen nu die hun nieuwe zorgtaken hebben gekregen. We hopen dat zij goed één-op-één naar deze mensen kijken. Ik hoop dat de gemeenten ook inzien hoeveel begeleiding deze mensen nodig hebben. Dagbesteding zo dichtbij huis mogelijk willen bieden, is op zich logisch, maar is niet voor iedereen in onze groep de beste oplossing. Gelukkig wonen de meesten dichtbij. Wat dat betreft ben ik dus niet zo bang voor de toekomst.'

Interview door: Frank van Wijck

Meer weten

Dossier(s)

Tags

In voor zorg-deelnemer

In voor zorg! is een programma van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, en Vilans, Kenniscentrum voor langdurige zorg